Θέατρο

«Γυάλινος Κόσμος» του Τέννεσσι Ουίλλιαμς, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά στο θέατρο της οδού Κεφαλληνίας.

Δύο ήταν οι λόγοι που έσπευσα να δω αυτήν την παράσταση. Ο πρώτος λόγος είναι ο συγγραφέας. Από τους πολύ πολύ αγαπημένους μου και κορυφαίους εκπροσώπους του ρεαλισμού.Ο δεύτερος, άλλη μία αδυναμία μου: ο Χάρης Φραγκούλης. Η σύμπραξή τους με δικαίωσε.

Είχα δει και πέρυσι τον Φραγκούλη, ως Στάνλει Κοβάλσκι στο «Λεωφορείο ο Πόθος», σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού και θεώρησα τη φετινή του επιλογή μία απόδειξη μελέτης και σπουδής πάνω στον Ουίλλιαμς.

Στον «Γυάλινο Κόσμο» – όπως φυσικά και σε κάθε έργο του Τεν. Ουίλλιαμς – οι ήρωες απηχούν την πανανθρώπινη μοναξιά. Είναι τόσο ουσιαστικά μόνοι, εγκαταλελλημένοι από το χρόνο, τη ζωή, τους ανθρώπους, άστοχοι στη χαρά, σακάτηδες στην ευτυχία. Γάντι τους ταιριάζει ο στίχος Λάζαρου Ανδρέου: «Ο μοναχός ο άνθρωπος … ντρέπεται που είναι μοναχός και στη χαρά φαλτσάρει».

Τρεις οι ήρωες: η μητέρα Αμάντα, ο γιος Τομ, η κόρη Λώρα. Κι άλλοι δύο, ο πάντα απών πατέρας κι ένας εκπρόσωπος του έξω (και πραγματικού) κόσμου, συνάδελφος του Τομ.

Η Αμάντα έχει ευνουχίσει με κάθε τρόπο την προσωπική εξέλιξη των παιδιών της, άλλοτε με το να τα λυπάται, άλλοτε με το να τα πατρωνάρει κι άλλοτε με το να ειρωνεύεται τις επιλογές τους. Μ΄ έμφυτο ταλέντο να πνίγει κάθε επιθυμία που γεννάται μέσα τους, αναμετράται ανταγωνιστικά μαζί τους, τα τιμωρεί με το να καταφεύγει στις νεανικές επιτυχίες που είχε στο παρελθόν, ως φερέλπιδα του ερωτικού σουξέ. Η Αμάντα συναντά την Blanche du Bois του Λεωφορείου ο Πόθος στο ξεπεσμένο κάλλος.

Ο Τομ, χαμηλός υπάλληλος σε αποθήκη παπουτσιών καταφεύγει καθημερινά στο σινεμά, ως μοναδική διαφυγή από το πνιγηρό άλγος του σπιτιού και την μη πραγμάτωση που του προξενεί η δουλειά του.

Η Λώρα, αυθεντία στα λάθη, βιρτουόζα στην αποτυχία, με παραλυσία στο πόδι, έχει παρατήσει το σχολείο, τη σχολή γραμματέων κι οτιδήποτε κοσμικό συμβαίνει γύρω της και έχει κι αυτή με τη σειρά της καταφύγει στο μοναδικό πράγμα που την κάνει χαρούμενη: μία συλλογή από γυάλινα ζωάκια.

Τα γυάλινα όρια…

Και οι τρεις είναι κλεισμένοι στον δικό τους γυάλινο κόσμο, που ενώ φαινομενικά μοιάζει άκακος, ήσυχος κι ονειρικός, καταντά εν τέλει τόσο βάναυσα εύθραυστος και όταν ο γυάλινος κόσμος του καθενός σπάει από εξωτερικούς παράγοντες, από πραγματικά γεγονότα, τους τραυματίζει ανεπανόρθωτα το ίδιο το γυαλί τους. Το γυαλί στο οποίο προσέφυγαν, κρύφτηκαν για να τους προστατεύσει, εν τέλει τους ματώνει, τους αφήνει χαρακιές.

Αφορμή αποτελεί η επίσκεψη ενός νεαρού συναδέλφου του Τομ, ύστερα από πίεση της Αμάντα, για να «ξεφορτωθεί» το βαρύ φορτίο, που λέγεται αποκατάσταση της Λώρα. Στο ντεπούτο της στον έρωτα εκείνο το βράδυ, η Λώρα καταρρέει. Ο Τομ που αφουγκράζεται με σκυλίσια αφοσίωση κάθε εσωτερική κι εξωτερική ανάσα της αδερφής του, με την κατάρρευσή της ακολουθεί το παράδειγμα του αιωνίως απόντος πατέρα. Φεύγει. Μακριά πολύ. Πέρα. Εκεί που πιθανώς να ήθελαν να είναι όλοι τους. «…πιο μακριά κι απ’ το φεγγάρι, γιατί ο χρόνος είναι το μακρύτερο διάστημα που χωρίζει δύο τόπους…».

Ο πόνος που υπάρχει στο σπίτι μυρίζει παντού. Στάζει από τους τοίχους, γεμίζει το πάτωμα, ανασηκώνει τα χαλιά, τρίζει τα γυάλινα ζωάκια.

Σπάνε τα κρινάκια.

Λώρα και Τομ, ένα μπουκέτο κρινάκια.

Τρεις άνθρωποι που δεν έμαθαν πώς ν’ αγαπούν και ν’ αγαπιούνται.

Θεωρείται το πιο αυτοβιογραφικό έργο του Ουίλλιαμς, με αναφορές στον απόντα πατέρα και την λατρεία στη λοβοτομημένη, λόγω σχιζοφρένειας, αδερφή του. Υπόδειγμα ρεαλισμού με βάθος και λεπτομέρεια ψυχαναλυτική στους χαρακτήρες, λεπτομερείς στάσεις και συμπεριφορές που προκαλούν(ται από) τον πόνο.

Ο Χάρης Φραγκούλης για ακόμη μία φορά με καθήλωσε με το ταλέντο του -τίποτα λιγότερο-, με τη ζηλευτή του ικανότητα να «μπαινοβγαίνει» σε ένα ρόλο, να βιώνει τον ήρωα και ταυτόχρονα να τον παρατηρεί. Σπάνια έχω συναντήσει τέτοια αμεσότητα λόγου, προφορικότητα και σωματική έκφραση, σε σημείο συγκίνησης.

Οι φωτογραφίες προέρχονται από το πρόγραμμα της παράστασης.

Έλενα Καραμανίδου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

error: Content is protected !!