Θέατρο

“Η κωμωδία των παρεξηγήσεων” του Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου.

Τις προάλλες παρακολούθησα την θεατρική παράσταση του Σαίξπηρ: «Η κωμωδία των παρεξηγήσεων», σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου, στο θέατρο Κ. Βασιλάκου. Ακολουθώ την Ευαγγελάτου τα τελευταία χρόνια, σχεδόν σε ό,τι ανεβάζει, από τον «Καλό άνθρωπο του Σετσουάν» στη Στέγη, τον «Ρήσο», τον εξαίσιο «Φάουστ» και το «1984».

Η πλοκή

Στην «κωμωδία των παρεξηγήσεων»,  η οποία δεν θα μπορούσε να έχει πιο ακριβή τίτλο, μιας και οι παρεξηγήσεις προκαλούν γέλιο στους θεατές – πραγματεύεται την ύπαρξη δύο ζευγαριών, που το καθένα αποτελείται από τον κύριο (Αντίφιλος) και τον υπηρέτη του (Δρόμιος), τα οποία αναγκάστηκαν να χωριστούν νωρίς. Ο Αντίφιλος ο Συρακούσιος μαζί με τον υπηρέτη του Δρόμιο τον Συρακούσιο επισκέπτονται την Έφεσο, πόλη στην οποία ζει το έτερο ζευγάρι, ο Αντίφιλος ο Εφέσιος μαζί με τον αντίστοιχο Δρόμιο, και τη γυναίκα του Αδριανή. Και τα δύο ζεύγη κύριου-υπηρέτη αγνοούν την έτερη δίδυμη ύπαρξή τους. Η ταυτόχρονη συνύπαρξη στην ίδια πόλη προκαλεί ένα ντόμινο από ανακατωσούρες, μπερδέματα, γκάφες, ανατροπές που μπερδεύουν τόσο τους γύρω, όσο και τους ίδιους, μιας και κανένας δεν τους πιστεύει.

Σκηνοθεσία

Η παράσταση είναι επηρεασμένη από το τσίρκο, την commedia dell’ arte, τους Buster Keaton, Charlie Chaplin. Το γκροτέσκο στοιχείο είναι παρών στο μακιγιάζ, που παραπέμπει σε Tiger Lillies, αρλεκίνους κολομπίνες, είναι παρόν και στις περίεργες κομμώσεις-περούκες, είναι παρόν και στα ογκώδη γεωμετρικά κοστούμια που είναι «στολές» και υποβοηθούν την κινησιολογία των ηθοποιών, η οποία εμπνέεται από το μπαλέτο και τα ξύλινα-κουρδιστά παιχνίδια. Πράγματι, οι ηθοποιοί δεν σταματούν να κινούνται ούτε δευτερόλεπτο (κυριολεκτικά), με τρόπο μεταλλικό ή ξύλινο κι άρα άκαμπτο, ο οποίος υπογραμμίζεται από ήχους όπως τριγμοί μπαλονιών, που παράγονται – σε άψογο timing – ζωντανά επί σκηνής.

Οι ηθοποιοί φέρονται ως κουρδιστά παιχνίδια άλλοτε καλοκουρδισμένα κι άλλοτε ξεχαρβαλωμένα, προϊόν επίπονης σωματικής άσκησης.

Σκηνικά και κουστούμια

Το σκηνικό δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερο: 2 μεγάλοι τοίχοι κοντραπλακέ που φτιάχνουν ένα σταυρό κι άρα δημιουργούν τέσσερις εικονικούς χώρους, καλυμμένοι με καθρέφτη στρυφογυρίζουν συνεχώς. Στο κέντρο της ένωσης υπάρχει μία περιστρεφόμενη διάφανη πόρτα, τύπου ξενοδοχείου, η οποία εξυπηρετεί τους αντικατοπτρισμούς των ηθοποιών και των ειδώλων τους, προσφέροντας την αυτοσχέδια δίδυμη υπόσταση που επιθυμούν. Όλο αυτό μου θύμισε ένα καρουσέλ, που γυρίζει συνεχώς και αενάως, και με αυτήν την περιστροφή οι ηθοποιοί εμφανίζονται και εξαφανίζονται υποδηλώνοντας έτσι την αλλαγή της σκηνής, ή την αλλαγή του τόπου, ή την αλλαγή του δίδυμου (δίδυμο Συρακούσιων ή Εφέσιων) κι έτσι την αλλαγή των χαρακτήρων. Μου θύμισε, επίσης, τις στατικές εικόνες που εμφανίζονταν, κάθε φορά που, ως παιδί, πατούσα το κουμπί του viewmaster, μαγεμένη.

Περιστρεφόμενο σκηνικό, άκαμπτα κοστούμια, ξύλινη κινησιολογία, όλα γκροτέσκα στο μάξιμουμ εξυπηρετούν τις σωματικές περιπλανήσεις των ηρώων και τις παραπλανήσεις ταυτότητας. Οι αέναοι στροβιλισμοί, ο σφικτός ρυθμός, οι στακάτες ατάκες, στολισμένες με κινήσεις μπαλέτου και χειροποίητους ήχους επί σκηνής, η επανάληψη του ίδιου μπερδέματος που γεννά τη φάρσα με έβαλε στη δίνη των παραισθήσεων για το «ποιος είναι ποιος». Γεννάται το ερώτημα «ποιος είμαι;» «είμαι αυτός που είμαι;» «κι αν όχι, ποιος στα αλήθεια είμαι;» και μαζί με αυτό κι ο φόβος για την απώλεια της ταυτότητας.

Γέλασα πολύ! Καταευχαριστήθηκα τον ταλαντούχο Ορφέα Αυγουστίδη με τις ποζισιόν του και τα ευφυή τικ που δημιούργησε για να στολίσει τους ρόλους. Καταευχαριστήθηκα, όπως κάθε φορά και τον εξίσου ταλαντούχο Νίκο Κουρή για την κρυστάλλινη απόδοση του λόγου του, παρακολούθησα την κάθε λέξη που βγήκε από το στόμα του. Στο ανάλογο ύψος κι οι υπόλοιποι ηθοποιοί, δουλεμένοι με επιμονή στο σώμα, στον λόγο, στο ύφος

Έλενα Καραμανίδου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

error: Content is protected !!