Αφιερώματα

«Daniele De Rossi, Μια στιγμή, όλη του η καριέρα…»

Το ματς είναι στην παράταση. Στο 117′ ,ο Alessandro Florenzi τραβάει από την φανέλα τον Fernando μέσα στην περιοχή. Ο διαιτητής, αφού συμβουλεύεται το VAR (πρέπει να το βάλουμε και αυτό πλέον στην ζωή μας), καταλογίζει την εσχάτη των ποινών, πέναλτι.

Ο Alex Telles εκτελεί και το Estádio do Dragão του Porto σείεται από τις ιαχές των φιλάθλων. Στα εναπομείναντα λεπτά, οι Ρωμαίοι δεν μπόρεσαν να πετύχουν το γκολ που θα τους έδινε την πρόκριση και αποχαιρέτησαν πρόωρα το Champions League.

Όλη η φίλαθλη κοινότητα σίγουρα στάθηκε στην πρόκριση των «Δράκων» της Πόρτο, όμως εμένα με σημάδεψε μια άλλη στιγμή. Ο Florenzi, ο παίκτης που έκανε το πέναλτι, έκλαιγε μόνος του μπροστά στους βωβούς οπαδούς της Roma. Ώσπου στο πλάνο μπαίνει ο αρχηγός της ομάδας, τον σηκώνει, τον παίρνει αγκαλιά και πηγαίνουν μαζί στα αποδυτήρια.

Με αφορμή αυτή τη στιγμή, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μερικές σκέψεις μου για τον ρόλο του Αρχηγού σε μια ομάδα ξεχωρίζοντας ως ιδανικό παράδειγμα, τον Daniele De Rossi. O De Rossi  γεννήθηκε στην «Αιώνια Πόλη» και δεν έχει αγωνιστεί με άλλα χρώματα εκτός από τα βυσσινί της Roma. Για χρόνια ήταν στη σκιά του μεγάλου Francesco Totti όμως παρέμενε πάντα πιστός στρατιώτης της ομάδας. Όταν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση ο «Μέγας Αλέξανδρος» του ιταλικού ποδοσφαίρου παρέδωσε τη σκυτάλη στον De Rossi. Πειθαρχημένος, υπάκουος και εργάτης στην προπόνηση. Ηγέτης, μαχητής και πρότυπο για όλους στους αγώνες. Στο πρόσωπό του ενσαρκώνεται, κατά απόλυτο τρόπο, ο ρόλος μια ισχυρής προσωπικότητας μέσα και έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Μπορεί να μην είναι ένας απ’ τους πιο ταλαντούχους ποδοσφαιριστές αλλά αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει είναι το πάθος του και η απαράμιλλη αφοσίωσή του στην ομάδα!

Σε μια εποχή που δαπανώνται υπέρογκα ποσά στο χώρο του ποδοσφαίρου και οι ποδοσφαιριστές γίνονται εμπορικά προϊόντα βιτρίνας, οι φίλαθλοι αναζητούν αθλητές- πρότυπα για να ταυτιστούν μαζί τους… αθλητές που κύριο μέλημά τους δεν θα είναι να πάρουν όσο το δυνατόν περισσότερα follow και like στα social media. Σπανίζουν τέτοια παραδείγματα στις μέρες μας, δεν συμφωνείτε;

Μεγαλωμένος στα 90’s και στα πρώτα 00’s, έμαθα να θαυμάζω και παθιάζομαι με παίκτες που έπαιζαν πρώτα για το σήμα στη φανέλα τους κι έπειτα για τον τραπεζικό τους λογαριασμό. Οι εποχές όμως άλλαξαν και παίκτες σαν τον Daniele De Rossi μοιάζουν αφημένοι σε μια άλλη διάσταση, λες και ξέχασαν να ανέβουν στο τρένο της μόδας που ακολούθησε. Παίκτες που γίνονται ασπίδα για τους συμπαίκτες τους όταν αυτοί είναι «πεσμένοι» και δέχονται σκληρή κριτική.

Ο Daniele De Rossi διανύει τα τελευταία χρόνια της καριέρας του και η Roma θα πρέπει να ψάξει να βρει τον επόμενο capitano της. Ο Totti βρήκε άξιο συνεχιστή που ανέβασε τον πήχη ακόμη ψηλότερα κι αυτό κάνει την αναζήτηση του νέου αρχηγού μάλλον πιο δύσκολη.

Κλείνω λοιπόν το άρθρο μου με μια φράση του Johan Cruyff, του σπουδαιότερου ίσως Ολλανδού ποδοσφαιριστή: «Οι παίκτες που δεν είναι πραγματικά ηγέτες αλλά προσπαθούν να είναι, ρίχνουν το φταίξιμο στους άλλους παίκτες, όταν κάνουν λάθη. Οι πραγματικοί ηγέτες στο γήπεδο ξέρουν ήδη ότι οι παίκτες κάνουν λάθη»

Δημήτρης Αλεξόπουλος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

error: Content is protected !!