Θέατρο

Ρωγμές, η παράσταση που προκαλεί “ρωγμές” στα στεγανά σου.

Σάββατο βράδυ, Γυάλινο Μουσικό θέατρο, 7ος όροφος. Σκηνικά λιτά προκειμένου να αντισταθμίσουν τον δυναμισμό του έργου. Οι θεατές, κομμάτι των σκηνικών, ανατρέποντας έτσι την έως τώρα  μετωπική συνήθεια της υπερυψωμένης σκηνής.

Η παράσταση αρχίζει, οι ηθοποιοί της ομάδας Γιαξεμπόρε ξεχύνονται στον χώρο και οικοδομούν απ’ την πρώτη τους κιόλας λέξη τη σχέση τους με το ακροατήριο. Θα είμαστε μάρτυρες προσωπικών αναστοχασμών, ψυχικών συγκρούσεων, αποδόμησης και ανασυγκρότησης της ταυτότητάς τους∙ το νιώσαμε όλοι, ήταν διάχυτο στην κατανυκτική ατμόσφαιρα.

Πέντε άνθρωποι αιτούνται μιας πολλά υποσχόμενης επαγγελματικής θέσης. Πέντε εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες πότε συνδιαλέγονται, πότε αναπολούν και πότε μονολογούν αφήνοντας σε να φτάσεις ως τα μύχια της ψυχής τους και να δεις καθαρά την… ανάγκη για προσωπική ελευθερία.

Σε όποια ηλικιακή ομάδα κι αν ανήκεις ένα είναι σίγουρο… η αριστοτελική μέθεξη επιτυγχάνεται μ’ έναν τρόπο σχεδόν φυσικό, χωρίς τίποτα το επιτηδευμένο ή το ξένο.

Πολλά ήταν εκείνα που είδα και άκουσα, μα θα μοιραστώ μαζί σας όσα δημιούργησαν “ρωγμές” στο δικό μου θυμικό:

  • Κατά πόσο ζούμε ελεύθεροι; Πόσα «πρέπει» καταπίνουν το είναι μας από την πρώτη μας, μάλιστα, ανάσα.
  • Πόση δύναμη χρειάζεσαι για να αποτινάξεις τα κοινωνικά κουστούμια που αδιάντροπα σου φόρεσαν. Βλέπεις κάποιους τους στενεύουν, σε κάποιους περισσεύουν. Γιατί δεν τα βγάζουν λοιπόν;
  • Οι εργοδότες σαν άλλος Προκρούστης σε προσαρμόζουν στα μέτρα τους. Σου ζητούν να θυσιάσεις όνειρα, συναισθήματα, απόψεις. Παρεμβαίνουν στη ζωή σου, ασελγούν στις αξίες και τα ιδανικά σου και επιθυμούν να σε αγοράσουν με αντάλλαγμα μια «σκανδαλωδώς ικανοποιητική αμοιβή». Κι αναρωτιέται ο ηθοποιός και το κοινό μαζί: «Τι είναι ικανοποιητικό για τον καθένα και μέχρι πού θα έφτανε για να αποκτήσει όσα τον έπεισαν οι άλλοι πως έχουν αξία; Ένα σπίτι, ένα καλό αυτοκίνητο, την πολυτέλεια που σου υπόσχονται με αντάλλαγμα την ίδια σου τη ζωή».
  • Είσαι γυναικά…ψάχνεις ποιο είναι το σωστό: «Καριέρα ή Οικογένεια; Σταθερότητα ή ανεξαρτησία; Έχεις θέση σε μια επαγγελματικά ανδροκρατούμενη Επαγγελία;».
  • Είσαι άνδρας… διερωτάσαι: «Είσαι ή όχι ικανός να πάρεις μια αξιόλογη θέση, δείχνεις επαρκώς καθώς πρέπει και ισχυρός; Μπορείς να στηρίξεις την οικογένεια, την επιχείρηση, την πατρίδα;»

Και κάπου εδώ οι Γιαξεμπόρε μας παρασέρνουν σε ένα ταξίδι στο χρόνο, σε μια αναδρομή για να ανακαλύψεις: «Πώς έφτασες ως εδώ χωρίς φτερά. Πόσα πρέπει και ξένα όνειρα φόρτωσαν στις παιδικές σου πλάτες, λύγισες και ζεις με σκυμμένο το κεφάλι;»

Θα μπορούσα να γράφω ασταμάτητα σκέψεις και συναισθήματα που μου γέννησαν οι Ρωγμές. Έφυγα από την παράσταση με μια μεγάλη αισιοδοξία όχι μόνο γιατί μου έδωσαν τροφή για σκέψη, και κάτι τέτοιο μόνο ευχάριστο μπορεί να είναι, αλλά γιατί ειπώθηκε μια φράση που με συγκίνησε ιδιαίτερα: «Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες κάτι… για πρώτη φορά!» ‘Ένιωσα σαν μου έκλεισαν το μάτι και να μου είπαν: «Αφού αναγνωρίζεις ποιο είναι το παιχνίδι των άλλων, φρόντισε να παίξεις το δικό σου. Ο χρόνος είναι αέναος και εμείς πεπερασμένοι, έχε ψηλά το κεφάλι… ζήσε!»

Και κάπως έτσι: «Δρώντων και ου δι’ απαγγελίας, δι’ ελέου και φόβου» ήρθε και η «κάθαρσις»!

Γιαξεμπόρε σας ευχαριστώ για το ταξίδι…

Άννα Σιμιτσοπούλου

Οι φωτογραφίες είναι από το αρχέιο του Γιώργου Πανηγυρόπουλου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

error: Content is protected !!