Ημερολόγιο

Υπάρχει «καλή» και «κακή» μουσική;

Στην προσπάθειά μου να βρω θέμα για το πρώτο μου κείμενο, άρχισα να σκέφτομαι άρθρα με ψαγμένες έννοιες και βαθιά νοήματα για να ιντριγκάρω το κοινό. Ήθελα να κάνω εντυπωσιακή είσοδο βλέπετε! Τελικά σκέφτηκα κάτι πιο απλό και σίγουρα πιο ουσιαστικό. Έβαλα τον εαυτό μου να βρει κάτι που θα ήθελε και ο ίδιος να διαβάσει σε ένα άρθρο σχετικό με την μουσική για να μου είναι πιο οικείο.

Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό είναι μια απορία που αρκετές φορές έχω αναλύσει μόνος μου, όταν ξαπλώνω στο κρεβάτι και σκέφτομαι διάφορα ακούγοντας τα αγαπημένα μου κομμάτια, μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Υπάρχει τελικά «καλή» και «κακή» μουσική; Υπάρχουν άνθρωποι που αξίζουν συγχαρητηρίων επειδή ακούνε «καλή» μουσική και άλλοι που πρέπει να βασανιστούν με το μαρτύριο της σταγόνας επειδή ακούνε «κακή» μουσική; Αυτό το μυστήριο θα προσπαθήσουμε να διαλευκάνουμε!

Ας ξεκινήσουμε με μια παρομοίωση. Έστω ότι οι μουσικές νότες και οι συγχορδίες είναι τα υλικά που έχει ο καθένας μας στην κουζίνα του και θέλει να φτιάξει κάτι για να φάει. Αν κάποιος είναι καλός μάγειρας, θα φτιάξει σίγουρα κάτι πολύ καλό και θα περάσει στα bootcamp. Αν όχι, τότε το φαγητό του δεν θα τρώγεται και δυστυχώς θα γίνει viral στο Youtube. Κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι και την μουσική! Αν έχουμε την ικανότητα να «μαγειρέψουμε», σωστά τότε το αποτέλεσμα θα είναι καλό και ποιοτικό!

Έπειτα, έχετε παρατηρήσει σε σχόλια κάτω από άρθρα στα social media να κάποιον που του αρέσει η Ιταλική κουζίνα να ρίχνει κατάρες σε εκείνον που προτιμά τα κινέζικα φαγητά; Η κάποιον που τρελαίνεται για τα καυτερά να μπλογκάρει και να κάνει unfollow αυτόν που του αρέσουν πιο πολύ τα αλμυρά; Σίγουρα όμως θα έχετε ακούσει για τις ανήλεες μάχες που δίνουν καθημερινά οι έντεχνοι με του λαϊκούς; Ή για τους αφορισμούς των ράπερ της  hip hop προς τους ιδρυτές της low bap;

Πού θέλω να καταλήξω με όλα αυτά; Ότι μικρή σημασία έχει τι είδους μουσική προτιμά ο καθένας μας. Το main point είναι αυτό που ακούμε να είναι «μαγειρεμένο» σωστά! Όπως έγραψα και στο «to know us better»  μου αρέσει καθετί είναι γνήσιο και είναι αποτέλεσμα της προσπάθειας ανθρώπων που αγαπούν αυτό που κάνουν. Ένα τραγούδι του Μάρκου Βαμβακάρη, κατά την γνώμη μου, έχει την ίδια αξία με ένα κομμάτι των Metallica. Εξάλλου, υπάρχει αρκετός κόσμος που ακούει διάφορα είδη, ευχάριστα και δεν κατατάσσει τον εαυτό του σε μουσικά στρατόπεδα.

Κάθε άνθρωπος, αντιλαμβάνεται διαφορετικά τα νοήματα σ΄ένα κομμάτι από κάποιον άλλον. Η μουσική εκφράζει την κάθε μας στιγμή και τα συναισθήματα μας. Είναι ο πιο καλοδεχούμενος και ασφαλής εθισμός και δεν χρειάζεται να την μετατρέπουμε σε πεδίο μάχης.

Τελειώνοντας, και θέλοντας να μείνω πιστός στην  υπόσχεση να λύσουμε την απορία, όντως υπάρχει «καλή» και «κακή» μουσική! Αλλά όχι με βάση το είδος της αλλά με γνώμονα την τέχνη που βάζει ο δημιουργός της.

Θα κλείσω με μια φράση του John Coltrane, Αμερικάνου σαξοφωνίστα… «Μπορείς να παίξεις καλή μουσική και με ένα κορδόνι παπουτσιών, αν είσαι αληθινός».

Υ.Γ.1 Περιμένω τα σχόλια σας και αν συμφωνείτε ή όχι με την προσέγγιση  μου στο θέμα.

Υ.Γ.2 Είναι η πρώτη μου προσπάθεια στην αρθρογραφία… Να είστε επιεικείς! Σας ευχαριστώ πολύ!

Δημήτρης Αλεξόπουλος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

error: Content is protected !!