Ταινίες & Σειρές

«Ψυχρός Πόλεμος» του Πάβελ Παβλικόφσκι.

Ο «Ψυχρός Πόλεμος» συνιστά απεικονιστικό ποίημα μιας ιστορίας αγάπης. Μία γυναίκα κι ένας άντρας συναντιούνται στο τέλος του ’40, στην επαρχία της Πολωνίας, σε μία προσπάθεια του ήρωα-συνθέτη να αναδείξει, μέσω του τραγουδιού και του χορού, τη λαϊκή κουλτούρα της Πολωνίας. Ανάμεσά τους γεννιέται ένας μεγάλος έρωτας, ο οποίος θα δοκιμαστεί αρκετά. Οι ήρωες έχουν τα χαρακτηριστικά της εποχής στην οποία ζουν. Είναι στο κέντρο των συναισθημάτων τους, λιτοί ως προς την έκφρασή τους, άμεσοι & περιεκτικοί ως προς αυτά.

Η ταινία αφηγείται μία ιστορία αγάπης, η οποία αναγκάζεται να αλλάζει τόπους και να προσαρμόζεται σε νέα δεδομένα, τόσο λόγω των προσωπικών αναζητήσεων, όσο και των πολιτικών εξελίξεων. Ν΄ αναμετρά, ανά πάσα στιγμή, το ύψος της με το ιστορικό γίγνεσθαι, να διατρέχεται από το δίπολο «αριστερά – δεξιά», κομμουνισμός – καπιταλισμός, «εδώ – απέναντι», (μη) ελευθερία – ελευθερία.

Πραγματεύεται σε ρεαλιστικό και συμβολικό επίπεδο την αδυναμία συνύπαρξης δύο κόσμων, τη μόνιμη διάθεση να περάσουν «απέναντι» και όταν το «απέναντι» γίνει «εδώ», γεννιέται πάλι η ανάγκη να μεταβούν στο «απέναντι». Η μετέωρη στιγμή των αποφάσεων του ζευγαριού υπογραμμίζεται από το ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο της εποχής εκείνης. Οι προσωπικές τους επιλογές και το κόστος που οφείλουν να πάρουν για αυτές, συμπορεύονται με την αυστηρή δομή από την οποία είναι κατασκευασμένα όλα τα δίπολα.

Όλη η ιστορία αποτυπώνεται στα υπέροχα πλάνα φύσης, γεωμετρικού ενδιαφέροντος, πορτραίτα και κάδρα κυβιστικής λεπτομέρειας, με την αρτιότητα και την απλότητα πινάκων του Ρόθκο σε ασπρόμαυρο. Το μοντάζ ακολουθεί τις αφηγηματικές ταχύτητες, απέχει από το σφικτό και βιντεοκλιπικό μοντάζ ταινίας δράσης. Τα πλάνα και η κινηματογραφική αφήγηση στην επαρχία της Πολωνίας διακατέχονται από μία ηθογραφική «σιωπή». Με τη μετάβαση στο Παρίσι, ο αφηγηματικός ρυθμός εναρμονίζεται με τους αυτοσχεδιασμούς της τζαζ, της οποίας ο αισθησιασμός με σήκωσε από τη θέση μου στο κέντρο της Αθήνας και – ως δια μαγείας – με εναπόθεσε σ’ ένα παριζιάνικο τζαζ κλαμπ του ’50.

Η αίσθησή μου είναι ότι σ’ αυτό το απεικονιστικό αριστούργημα, ο σκηνοθέτης αφού δημιούργησε τους δικούς του Μοντέγους και Καπουλέτους, να ενδύονται τα κοστούμια του Ψυχρού Πολέμου κι έβαλε τον μεταπολεμικό Ρωμαίο με την Ιουλιέτα του καταμεσίς της διαλυμένης Πολωνίας και της στρατευμένης τέχνης, τοποθετείται ως προς το αν υπήρξε νικητής από αυτόν τον πόλεμo.

Έλενα Καραμανίδου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

error: Content is protected !!