Αφιερώματα

Ένα γράμμα για την Αλίκη!

Αλίκη Βουγιουκλάκη, συλλογή
Αλίκη Βουγιουκλάκη, συλλογή

Σήμερα συμπληρώνονται 23 χρόνια από τη μέρα που μας άφησες. Δε θα ήθελα να γράφω ένα ακόμη αφιέρωμα! Μα ποιος άλλωστε δε γνωρίζει την Αλίκη Βουγιουκλάκη; Πώς να χωρέσουν όλα όσα έζησες και δημιούργησες σε λίγες μόνο σειρές! Προτίμησα λοιπόν να γράψω ένα γράμμα και να το στείλω στον Παράδεισο!

Αλίκη μου,

Θέλω να ξέρεις πως έχεις ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου και θα σου εξηγήσω γιατί! Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή!

Όταν ήμουν μικρή, όπως κάθε κοριτσάκι, έτσι κι εγώ σ’ έβλεπα στην τηλεόραση και χόρευα σούστα στο γάμο σου με τον Βροντάκη! Το 1992, ήρθα στο θέατρο για να σε δω στην “Κυρία δε με μέλλει”. Ήμουν 3,5 ετών και δεν με άφησαν να μπω. Όμως ο πατέρας μου δεν το έβαλε κάτω, ήξερε πόσο πολύ ήθελα να σε δω! Δε θα ξεχάσω τη στιγμή που βγήκες στη σκηνή, σαν όνειρο το θυμάμαι! Μετά από λίγο αποκοιμήθηκα κι ακόμη να ξέρεις το κρατάω στη μητέρα μου που δε με ξύπνησε!

Αν ρωτήσεις τον παππού μου η ιστορία που θα σου πει και θα σου ξαναπεί για μένα είναι όταν τραγουδούσαμε πρίμο σιγόντο στην παιδική χαρά της Καλλιπόλεως “Δεν έμαθες δε ρώτησες οι φίλοι να σου πούνε ποιες είναι οι Πειραιώτισσες και πώς τις κατακτούνε!” και μας χειροκροτούσαν οι γονείς με τα παιδάκια τους!

Μεγάλωσα με τις δικές σου ταινίες…της φίλης σου της Τζένης…με τους 3 πατεράδες σου: τον Λάμπρο, τον Λαυρέντη και τον Διονύση!

Στην εφηβεία μου δεν παραδεχόμουν σε κανέναν, ούτε σε εμένα, ότι ήσουν κάποτε το παιδικό μου είδωλο! Ήταν πασέ ο παλιός καλός ελληνικός κινηματογράφος και κλισέ να λες τραγούδια της Βουγιουκλάκη κι όχι της Μαντόνα!

Στη συνέχεια, γύρω στα 25 μου, ξέρεις σ’ εκείνη την ηλικία που τα βρίσκεις με τον εαυτό σου κι αρχίζεις να αναθεωρείς για την αξία που έχει η γνώμη των άλλων…απελευθερώθηκα! Το διαδίκτυο έκανε τη ζωή των fan και τη δική μου πιο εύκολη. Κι έτσι μπόρεσα και είδα ξανά όλες σου τις ταινίες με χρονολογική σειρά αλλά και τις μαγνητοσκοπημένες σου παραστάσεις! Είδα όλες τις διαθέσιμες συνεντεύξεις, διάβασα βιβλία που γράφτηκαν για σένα. Θα ήσουν περήφανη αν διάβαζες τη ζωή σου μέσα από τα μάτια του Γιάννη!

"Έχω ένα μυστικό", Γιάννης Παπαμιχαήλ
“Έχω ένα μυστικό”, Γιάννης Παπαμιχαήλ

Έχω ένα Cd στο αυτοκίνητο με όλα σου τα τραγούδια. Και να ξέρεις δε με πείραξε καθόλου που τις προάλλες στο κόκκινο φανάρι ο οδηγός του διπλανού αμαξιού με κοιτούσε με απορία να χορεύω και να τραγουδώ: “Νιάου βρε γατούλα” όσο περίμενα να ανάψει πράσινο!

Πολλές φορές, όταν δηλώνω: “Μου αρέσει η Βουγιουκλάκη” είτε σχολιάζουν ότι έχω μεγαλώσει αρκετά είτε ότι είναι του ποιοτικού και ψηφίζουν Τζένη!

Τους απαντώ λοιπόν : “Πρώτον, δεν παραπετάμε με όσα μεγαλώσαμε επειδή δεν είναι πια της γενιάς μας. Την Αλίκη τη βλέπει όλος ο κόσμος και σηματοδοτεί τη χαρά και την αισιοδοξίας μιας άλλης εποχής…κάτι που λείπει από τη σημερινή γενικότερη πολιτισμική μιζέρια που διανύουμε και τη δήθεν κουλτούρα.

Δεύτερον, δε χρειάζεται να διαλέξεις τη μία μια έναντι της άλλης!” Ο καλά πληροφορημένος γνωρίζει άλλωστε πως ποτέ δεν υπήρχε διαμάχη μεταξύ σας. “Τρίτον, όποιος αμφισβητεί την ποιότητα υποβαθμίζει τις ελληνικές ταινίες που έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές. Δε γνωρίζει τον θρίαμβο σου στην Εβίτα, το Βικτορ- Βικτόρια…!

Σε πείσμα των reality, των εκπομπών lifestyle, του Netflix και του Fortnite, εγώ δηλώνω πως αγαπώ τις ελληνικές ταινίες, την Αλίκη Βουγιουκλάκη και την εποχή που αντιπροσωπεύει!

Όσοι σε αντιπαλεύουν για τους κωμικούς σου ρόλους δεν έχουν δει “Το Ταξίδι”. Όσοι μιλάνε επικριτικά για το γκρο πλαν και για το ύφος των σεναρίων των ταινιών σου, θα θυμίσω πως οι τεχνικές και η πλοκή αντανακλούν τον πολιτισμό της εποχής καθώς και τις ιδιαίτερες ανάγκες μιας γενιάς και μιας κοινωνίας διαφορετική από τη σημερινή. Πόσο ευχάριστα βλέπεις μια ελληνική ταινία του ’60 από άποψη σεναρίου, εικόνας και ερμηνείας σε σχέση με μια αμερικανική/ευρωπαϊκή εκείνη της δεκαετίας;

Σε πολέμησαν που έπαιξες στην Επίδαυρο! Εσένα που είχες τόσες επιτυχίες στο ενεργητικό σου! Πώς να νιώθεις άραγε που τώρα έχει θέση εκεί ο καθένας; Θα τους αποστόμωνες όλους όπως τότε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης!

Σ’ ένα όμως συμφωνούν όλοι, οπαδοί σου και μη. Ήσουν φαινόμενο, Αλίκη! Όσο ζούσες και τώρα ακόμη 23 χρόνια μετά τον χαμό σου…ο μύθος σου παραμένει ισχυρός! Ακόμη μιλούν και γράφουν για σένα με την ίδια ζέση!

Δήλωσες πως όταν φύγεις από τη ζωή ας πούμε πως χάσαμε ένα χαμόγελο! Μα το χαμόγελο είναι χαραγμένο στη τέχνη σου και παραμένει ζωντανό μέχρι και σήμερα!

Πάντα θα γελάω με το ντουέτο σου: “Ήτανε κάποιος άνθρωπος”, θα συγκινούμαι με την υπολοχαγό Νατάσα που αρνείται το παιδί της. Θα αστειεύομαι δίνοντας παραγγελίες λέγοντας “Βαλέ μπόλικο ζαμπόν, κυρ Στέφανε”, θα φυσάω τη φράντζα μου σαν τον Σωτήρη στην “Κόρη μου τη σοσιαλίστρια”. Όταν έχω τις μαύρες θα ακούω δυνατά “Τράβα μπρος και μη σε νοιάζει”. Θα αγοράζω μεγάλα καπέλα και θα τραγουδάω στην παραλία: “Είναι το στρώμα μου μονό…”

Σ’ ευχαριστώ που είσαι ακόμη εδώ για να μου θυμίζεις πώς να μένω για πάντα παιδί!

Άννα Σιμιτσοπούλου

One Comment

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

error: Content is protected !!