Ημερολόγιο

30. Ή αλλιώς τέταρτη δεκαετία.

Happy Birthday

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή….

Γεννήθηκα το 1989. Με άλλα λόγια λοιπόν και με απλά Μαθηματικά, πλέον είμαι και επίσημα 30 χρονών. Δεν ξέρω αν φταίει η έναρξη της νέας δεκαετίας ή το μηδέν στο τέλος του αριθμού, αλλά στο μυαλό μου τα 30 ήταν πάντα ένας αριθμός αναφοράς, ένα κομβικό σημείο για τη ζωή μου.

Σε κάθε περίπτωση με κυρίευε ένα άγχος. Γιατί άγχος; Σίγουρα όχι γιατί θεωρώ ότι τα 30 αποτελούν το ηλιακό όριο για να έχει κατασταλάξει κάποιος προσωπικά και επαγγελματικά. Μάλιστα,θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτή η ρευστή πλην ψεύτικη πραγματικότητα αποτελεί μια σχεδόν δογματική στερεοτυπία που βιώνει ο μέσος Έλληνας σε κάθε πέρασμα μιας δεκαετίας. Ωστόσο εξακολουθώ να τρομάζω και μόνο στην ιδέα.

Πολλοί ειδικοί ψυχικής υγείας λένε πως οποιοδήποτε συναίσθημα ή σκέψη που έχει σχέση με τον χρόνο που περνάει, αποτελεί ένα καθαρά υπαρξιακό ζήτημα για τον άνθρωπο.  Ίσως για κάποιον η αίσθηση του ότι απλά υπάρχει χωρίς να ζει εις το έπακρο κάποιες καταστάσεις στη ζωή του, έτσι όπως τις είχε φανταστεί ή τις ονειρευόταν, να τον κάνει να νιώθει ματαιότητα μπροστά στο χρόνο που φεύγει.

Μιλώντας από τη δική μου σκοπιά, συχνά αισθάνομαι ότι υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν έχω κάνει ή ζήσει ακόμη, ενώ θα το ήθελα πολύ. Λάθος! Για να προσδώσω λιγότερο αρνητισμό στα λόγια μου, νιώθω ότι έχω ακόμη να κάνω, να ζήσω, να νιώσω τόσα πολλά, που ανυπομονώ για τα χρόνια που θα έρθουν, ενώ ταυτόχρονα αναρωτιέμαι…τι με κράτησε πίσω και δεν έζησα μερικά από αυτά έως τώρα; Οι δυσκολίες; Ο φόβος για το άγνωστο; Η άποψη ότι η κατάλληλη στιγμή είναι όχι τώρα αλλά αργότερα; Κάτι άλλο; Μερικά από αυτά είναι απωθημένα κι άλλα απλά ιστορίες που δεν έχουν ακόμα γραφτεί. Ένα λαϊκό ρητό λέει ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Φαντάζομαι ότι το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και για όσα δε γίνονται..!

Σκέφτομαι πως πλέον δε νιώθω τόσο ρομαντική, αλλά περισσότερο ορθολογίστρια. Πάλι λάθος! Στα 30 μου νιώθω τόσο ρομαντική όσο και ορθολογίστρια. Θέτω στόχους κι έχω αποδεχτεί ότι ορισμένοι από αυτούς θέλουν αρκετό χρόνο για να πραγματωθούν, άλλοι ήδη αποπερατώθηκαν και άλλοι βρίσκονται πολύ κοντά στο να γίνουν πραγματικότητα.

Αυτή είναι η μαγική λέξη!

Happy Birthday
Happy Birthday

 Ή αλλιώς η λέξη κλειδί. Η αποδοχή. Ό,τι αποδέχομαι μου είναι πιο εύκολο να το διαχειριστώ και να προχωρήσω. Κάπως έτσι συνειδητοποίησα ότι η ηλικία είναι ένας αριθμός που μπορεί μεν να με φοβίζει ακόμη, να μην έχω αποδεχτεί πλήρως την ιδέα της νέας δεκαετίας, όμως αποδέχτηκα το φόβο μου και αυτό με κάνει και συνεχίζω. Είμαι πιο αισιόδοξη και πιο αποφασισμένη να προσπαθήσω για όσα θέλω να πετύχω!

Κάτι μέσα μου λέει ότι θα αξίζει η προσπάθεια, είτε τα καταφέρω, είτε όχι. Η ανάγκη μου για “μοίρασμα” με οδήγησε να γράψω αυτό εδώ το άρθρο και τώρα αισθάνομαι λιγότερο φόβο και θλίψη. ‘Η αλλιώς πληρότητα μα και χαρά!

Λένε πως όταν μοιράζεσαι τη χαρά, αυτή πολλαπλασιάζεται. Φαντάζομαι το ίδιο θα ισχύει για τη λύπη. Όταν τη μοιράζεσαι, αυτή θα διαιρείται..!

Εύχομαι εσείς που διαβάσατε αυτό το κείμενο, να ταυτιστήκατε με το δικό σας τρόπο, χωρίς ωστόσο να εύχομαι να νιώθετε φόβο ή σύγχυση με έναν αριθμό. Βλέπετε, η ταύτιση με σκέψεις και συναισθήματα άλλων, συχνά μας κάνει να νιώθουμε μια χαρμολύπη. Αυτό το διφορούμενο συναίσθημα που κατά ένα περίεργο και μαγικό τρόπο, μας φέρνει πιο κοντά. Μας κάνει να νιώθουμε ότι στην ουσία δε διαφέρουμε και πολύ μεταξύ μας, ενώ την ίδια στιγμή μας καθιστά εντελώς διαφορετικούς και ακόμη πιο ξεχωριστούς.

Θα τα ξαναπούμε σύντομα. Μέχρι τότε, να προσέχετε τον εαυτό σας.

See you then,

Ελένη Ζαχαρίου, xxx

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

error: Content is protected !!