Ταινίες & Σειρές

Avengers, End game.

Τετάρτη 24 Απριλίου, ώρα 11:30 μ.μ. …. Φάληρο,

Συνεπείς στο προγραμματισμένο ραντεβού μας με τη μεγάλη εκείνη παρέα των φανατικών θεατών της Marvel. Όση ώρα περιμέναμε στη σειρά για τα καθιερωμένα pop corn αλλά και για να επιτραπεί η είσοδος στην αίθουσα όλοι συμμεριζόμαστε την ίδια αγωνία…

Το Infinity War μας άφησε  με την παγωνιά της μεγάλης καταστροφής, το ξάφνιασμα στο βλέμμα και την απόκοσμη ανατριχίλα. Πολλοί από τους αγαπημένους μας ήρωες είχαν γίνει σκόνη μετά την ολοκλήρωση του σχεδίου του αιμοβόρου Τιτάνα Θάνος.

Ο αγαπημένος μου Dr. Strange, ο  λακωνικός Groot, ο νεαρός Spider-Man, o Falcon και πλήθος ηρώων της Marvel παθιάζουν το κοινό με την ηχηρή απουσία τους. O καθένας από εμάς βίωνε την προσωπική του αγωνία… θα ξαναέβλεπε τον αγαπημένο του ήρωα να ζωντανεύει στην οθόνη και να μάχεται για άλλη μια φορά στην αιώνια πάλη του καλού και του κακού; Όλοι ήμαστε ανεξάντλητα ενθουσιασμένοι που θα παρακολουθούσαμε επιτέλους την πολυσυζητημένη εκδίκηση των ηρώων στην «Τελευταία Πράξη» . Τα φώτα χαμήλωσαν και οι τίτλοι αρχής συνοδεύτηκαν από χειροκροτήματα και σφυρίγματα κι η αίθουσα ευθύς αμέσως μετατράπηκε σε μια VIP αρένα όπου θα αναμετρούνταν οι κυρίαρχοι της Marvel..

Κατά τη διάρκεια της ταινίας πολλές ήταν οι φορές που αναφωνήσαμε, γουρλώσαμε τα μάτια, εκστασιαστήκαμε και χειροκροτήσαμε. Η ταινία ουσιαστικά χωρίζεται σε δυο μέρη. Το  πρώτο μέρος εστιάζει στη συγκέντρωση των Avengers, την οργάνωση του σχεδίου ανατροπής του μακιαβελικού Infinity War και την πολεμική προετοιμασία. Το δεύτερο μέρος εκτινάσσει την αδρεναλίνη στα ύψη με την επική μάχη να ξεσπά σχεδόν αστραπιαία ανάμεσα στις στρατιές των υπερηρώων της Marvel και των πιστών υπηκόων του Θάνος.

Τρεις ώρες κύλησαν σαν νερό κι ούτε ένα δευτερόλεπτο δεν έστρεψα τα μάτια μου αλλού εκτός από την οθόνη, δεν έψαξα το κινητό μου, δεν ενδιαφέρθηκα για την ώρα. Η μουσική επιβλητική και  μεγαλειώδης, συνόδευε τις σκηνές και συνάμα διέγειρε τις αισθήσεις δικαίωσης που αγκάλιαζε τους οπαδούς της Marvel.

To τέλος της ταινίας λυτρωτικό και ταυτόχρονα παράδοξα ανατρεπτικό. Έφυγα με εκείνη τη μνημειώδη αίσθηση που δύσκολα μπορώ να εξηγήσω με λέξεις αλλά φωλιάζει μέσα σου και εγείρει σκέψεις και συναισθήματα… ξέρετε σαν εκείνη που αφήνει ο πόλεμος άμα τη λήξη του, αυτήν την αίσθηση του απολογισμού όπου και οι δυο πλευρές μετρούν τις πληγές του.

Άννα Σιμιτσοπούλου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

error: Content is protected !!