• Θέατρο

    “Θέλετε να παίξουμε τάβλι;”

    Θεατρική Παράσταση, Το Τάβλι

    Πόσοι από εσάς γνωρίζατε ότι υπάρχει μια παράσταση με το όνομα του αγαπημένου παιχνιδιού των Ελλήνων;

    Το “Τάβλι” λοιπόν είναι ένα έργο του Δημήτρη Κεχαΐδη που πρωτοπαίχτηκε το 1972 στο Θέατρο Τέχνης ,σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν.

    Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε μια λαϊκή αυλή, στην Αθήνα. Μια αυλή απ΄ αυτές που όλοι έχουμε στη θύμηση μας ή που έχουμε δει σε κάποια ασπρόμαυρη ελληνική ταινία. Το έργο μας στηρίζετε πάνω σε όσα σκαρφίζονται οι δυο πρωταγωνιστές για να  “πιάσουν την καλή” μέσω μια καλοστημένης, σύμφωνα με εκείνους, κομπίνας και στο τέλος να την “βγάλουν καθαρή”. Η ιστορία που βλέπουμε είναι πιο επίκαιρη από ποτέ κι αυτό είναι που κάνει το έργο διαχρονικό και ιδιαίτερα ενδιαφέρον στον θεατή.

  • Θέατρο

    Ο ” Όλιβερ Τουιστ “, στο θέατρο Λαμπέτη!

    Οι Blog-busters είναι χορηγοί επικοινωνίας της παράστασης .

    Ο " Όλιβερ Τουιστ ", στο θέατρο Λαμπέτη!
    Ο ” Όλιβερ Τουιστ “, στο θέατρο Λαμπέτη.

    Το κλασσικό αριστούργημα του Καρόλου Ντίκενς θα παρουσιαστεί τη φετινή χειμερινή σεζόν 2019-2020 στον πιο όμορφο ιστορικό κι ανακαινισμένο θεατρικό χώρο της Αθήνας, στο θέατρο ΛΑΜΠΕΤΗ. Την ιστορία του μικρού ήρωα μεταφέρει θεατρικά και σκηνοθετεί η δημοφιλής δημιουργός ΓΙΟΥΛΗ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ. 

         Ο Αναστάσης Κολοβός, ο Νίκος Ζιάγκος και δεκαπέντε γνωστοί, καταξιωμένοι, αλλά και νέοι εξαιρετικά ταλαντούχοι ηθοποιοί, μια μεγάλη ομάδα έμπειρων συντελεστών, υπέροχα, εντυπωσιακά σκηνικά από το Μιχάλη Σδούγκο, μαγευτικές μουσικές και κοστούμια εποχής ντύνονται με 3D ANIMATION και συνθέτουν ένα συναρπαστικό αποτέλεσμα.

  • Θέατρο

    Ex libris, ένας περίπατος που θα σας αλλάξει τη ζωή…

    Αφιέρωμα στο “Ex Libris

    Άνοιξη, Κυριακή μεσημέρι, τι ωραιότερο από έναν περίπατο ανάμεσα σε… στίχους, γνωμικά, ρήσεις και δοξασίες! Βρέθηκα έξω από ένα μεγάλο βιβλιοπωλείο της Αθήνας, άνοιξα την πόρτα κι απέκτησα το πολυπόθητο εισιτήριο για να σεργιανίσω στα σοκάκια της «Νοητής Γραμμής» που δεν ήρθε για να χωρίσει διόλου, παρά να ενώσει τους ήχους με τις αισθήσεις, τον ρεαλισμό με την φαντασία και το απροσδόκητο με το ευρέως αναγνωσμένο.

     Βίκυ Σαχπαζή
    Βίκυ Σαχπαζή

    Με μυσταγωγικό τρόπο οδηγήθηκα με άλλους περιηγητές στην πρώτη φωλιά των λέξεων. Απομονώνοντας την όραση, αφουγκράστηκα, στίχο στίχο, ποιήματα της Szymborska, συνοδευόμενα από μουσική που διέγειρε τη φαντασία, δίνοτας έτσι στην καρδιά το πρώτο φτερούγισμα ικανοποίησης.

  • Θέατρο

    H Donna Abbandonata ή πολύ με στενοχωρήσατε κύριε Γιώργο μου, με τα μάτια των Blog-busters…

    Σάββατο βράδυ, στο θέατρο Vault γίνομαι μάρτυρας μιας εξομολόγησης. Κάπου ανάμεσα στα σεσουάρ και τις λακ, η Αρετή ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής της. Αναπολεί την πρώτη στιγμή που γνώρισε τον Γιώργο της. Λάμπουν τα μάτια της από χαρά σαν θυμάται πώς τον γνώρισε και με μιας αυτά τα μάτια γεμίζουν δάκρυα στη σκέψη πως την εγκατέλειψε. Θυμώνει, χαμογελάει, ονειρεύεται, πονά.

    Συμπαραστάτης, στον περίτεχνα πλεγμένο παραληρηματικό της λόγο, η Βάντα, η κομμώτρια. Ένα πρόσωπο που φέρει τον ρόλο του σωτήρα, ένα πρόσωπο με μεγάλες σιωπές και αμφίβολης ρεαλιστικής υπόστασης. Η Αρετή απευθύνεται συχνά στον Γιώργο πότε με παιδική ευγνωμοσύνη πότε με θυμό, μιλώντας για μια αγάπη μονοδιάστατη που άντεξε στον χρόνο, μια αγάπη που ανεξίτηλα τη σημάδεψε και την οδήγησε σταδιακά στην ψυχική της αποδόμηση. Και κάπως έτσι κουρασμένη, χωρίς συναισθηματικά αποθέματα, παραδίδεται στα «λεύκα» χέρια της Βάντας, αφήνοντας τον θεατή να επιλέξει σύμφωνα με το δικό του θυμικό ανάμεσα  εν τέλει στην  ύπαρξη ή την ανυπαρξία και της πιο μικρής λεπτομέρειας που βλέπει. Ένα έργο με πολλές αναγνώσεις κι αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου, η μαγεία του.

  • Θέατρο

    Ρωγμές, η παράσταση που προκαλεί “ρωγμές” στα στεγανά σου.

    Σάββατο βράδυ, Γυάλινο Μουσικό θέατρο, 7ος όροφος. Σκηνικά λιτά προκειμένου να αντισταθμίσουν τον δυναμισμό του έργου. Οι θεατές, κομμάτι των σκηνικών, ανατρέποντας έτσι την έως τώρα  μετωπική συνήθεια της υπερυψωμένης σκηνής.

    Η παράσταση αρχίζει, οι ηθοποιοί της ομάδας Γιαξεμπόρε ξεχύνονται στον χώρο και οικοδομούν απ’ την πρώτη τους κιόλας λέξη τη σχέση τους με το ακροατήριο. Θα είμαστε μάρτυρες προσωπικών αναστοχασμών, ψυχικών συγκρούσεων, αποδόμησης και ανασυγκρότησης της ταυτότητάς τους∙ το νιώσαμε όλοι, ήταν διάχυτο στην κατανυκτική ατμόσφαιρα.

  • Θέατρο

    «Γυάλινος Κόσμος» του Τέννεσσι Ουίλλιαμς, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά στο θέατρο της οδού Κεφαλληνίας.

    Δύο ήταν οι λόγοι που έσπευσα να δω αυτήν την παράσταση. Ο πρώτος λόγος είναι ο συγγραφέας. Από τους πολύ πολύ αγαπημένους μου και κορυφαίους εκπροσώπους του ρεαλισμού.Ο δεύτερος, άλλη μία αδυναμία μου: ο Χάρης Φραγκούλης. Η σύμπραξή τους με δικαίωσε.

    Είχα δει και πέρυσι τον Φραγκούλη, ως Στάνλει Κοβάλσκι στο «Λεωφορείο ο Πόθος», σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού και θεώρησα τη φετινή του επιλογή μία απόδειξη μελέτης και σπουδής πάνω στον Ουίλλιαμς.

  • Θέατρο

    “Η κωμωδία των παρεξηγήσεων” του Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου.

    Τις προάλλες παρακολούθησα την θεατρική παράσταση του Σαίξπηρ: «Η κωμωδία των παρεξηγήσεων», σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου, στο θέατρο Κ. Βασιλάκου. Ακολουθώ την Ευαγγελάτου τα τελευταία χρόνια, σχεδόν σε ό,τι ανεβάζει, από τον «Καλό άνθρωπο του Σετσουάν» στη Στέγη, τον «Ρήσο», τον εξαίσιο «Φάουστ» και το «1984».

    Η πλοκή

    Στην «κωμωδία των παρεξηγήσεων»,  η οποία δεν θα μπορούσε να έχει πιο ακριβή τίτλο, μιας και οι παρεξηγήσεις προκαλούν γέλιο στους θεατές – πραγματεύεται την ύπαρξη δύο ζευγαριών, που το καθένα αποτελείται από τον κύριο (Αντίφιλος) και τον υπηρέτη του (Δρόμιος), τα οποία αναγκάστηκαν να χωριστούν νωρίς. Ο Αντίφιλος ο Συρακούσιος μαζί με τον υπηρέτη του Δρόμιο τον Συρακούσιο επισκέπτονται την Έφεσο, πόλη στην οποία ζει το έτερο ζευγάρι, ο Αντίφιλος ο Εφέσιος μαζί με τον αντίστοιχο Δρόμιο, και τη γυναίκα του Αδριανή. Και τα δύο ζεύγη κύριου-υπηρέτη αγνοούν την έτερη δίδυμη ύπαρξή τους. Η ταυτόχρονη συνύπαρξη στην ίδια πόλη προκαλεί ένα ντόμινο από ανακατωσούρες, μπερδέματα, γκάφες, ανατροπές που μπερδεύουν τόσο τους γύρω, όσο και τους ίδιους, μιας και κανένας δεν τους πιστεύει.

    Σκηνοθεσία

    Η παράσταση είναι επηρεασμένη από το τσίρκο, την commedia dell’ arte, τους Buster Keaton, Charlie Chaplin. Το γκροτέσκο στοιχείο είναι παρών στο μακιγιάζ, που παραπέμπει σε Tiger Lillies, αρλεκίνους κολομπίνες, είναι παρόν και στις περίεργες κομμώσεις-περούκες, είναι παρόν και στα ογκώδη γεωμετρικά κοστούμια που είναι «στολές» και υποβοηθούν την κινησιολογία των ηθοποιών, η οποία εμπνέεται από το μπαλέτο και τα ξύλινα-κουρδιστά παιχνίδια. Πράγματι, οι ηθοποιοί δεν σταματούν να κινούνται ούτε δευτερόλεπτο (κυριολεκτικά), με τρόπο μεταλλικό ή ξύλινο κι άρα άκαμπτο, ο οποίος υπογραμμίζεται από ήχους όπως τριγμοί μπαλονιών, που παράγονται – σε άψογο timing – ζωντανά επί σκηνής.

    Οι ηθοποιοί φέρονται ως κουρδιστά παιχνίδια άλλοτε καλοκουρδισμένα κι άλλοτε ξεχαρβαλωμένα, προϊόν επίπονης σωματικής άσκησης.

error: Content is protected !!