• Ημερολόγιο

    Μικρές ιστορίες της Λίας Καραγιαννοπούλου: 4. Ο Χρήστος

    Με τον Αντώνη γνωρίζονταν από παιδιά. Μεγάλωσαν σε μια γειτονιά και τα περισσότερα χρόνια του σχολείου κάθονταν και στο ίδιο θρανίο. Οι δρόμοι τους «χώρισαν» όταν ο Χρήστος έμεινε πίσω στην «πρόοδο»….

    Έδωσαν και οι δυο τους στην ίδια σχολή, μα μόνο ο Αντώνης πέρασε κι έφυγε για την Κρήτη. Κι ο Χρήστος έμεινε πίσω. Δεν ξανάδωσε. Δεν θέλησε να μπει ξανά στο ίδιο σκηνικό του διαβάζω και δοκιμάζομαι. Δεν του άρεσε και ιδιαίτερα να «ελέγχεται» για τις όποιες ικανότητες του. Ήταν «ελεύθερο πνεύμα»! Και παρόλο το ελεύθερον του πνεύματος έζησε δέσμιος πολλών καταστάσεων και κυρίως οικογενειακών. Τι πρωτότυπο αλήθεια! Οι περισσότεροι δέσμιοι δεν είναι άραγε λόγω οικογενειακών καταστάσεων;

  • Ημερολόγιο

    Μικρές ιστορίες της Λίας Καραγιαννοπούλου: 3.”Ο Παππούς”.

    Έριξε μια αργή ματιά γύρω γύρω. Σιγουρεύτηκε ότι όλα τα παράθυρα ήταν κλειστά, ο γενικός του ρεύματος κατεβασμένος και το νερό κλειστό επίσης. Το σπίτι σχεδόν σφραγιζόταν κι εκείνος το αποχαιρετούσε. Είχε αποφασίσει να φύγει, να τ’αφήσει όλα πίσω και να φύγει. Δεν είχε προορισμό. Μόνο την πρόθεση είχε και λίγα πράγματα που θα έπαιρνε μαζί του. Άνοιξε την πόρτα, την έκλεισε πίσω του και ξεκίνησε χωρίς να κοιτάξει ξανά εκείνη την πόρτα που κάποτε άνοιξε τα όνειρά του.

  • Ημερολόγιο

    Μικρές ιστορίες της Λίας Καραγιαννοπούλου: 2. Χριστόφορος

    Η καλλιτέχνης και συγγραφέας Λία Καραγιαννοπούλου θα παρουσιάσει στους Blog-busters μια σειρά από ιστορίες…Ο “Χριστόφορος” είναι η δεύτερη ιστορία που δημοσιεύουμε.

    Ο Χριστόφορος! Μια άλλη κατηγορία ανθρώπου. Διαφορετικός. Ξεχωριστός Με μια ευγένεια παρεξηγήσιμη για την ποιότητά της και την αρρενωπότητά της. Ο μικρός τριών αγοριών που έχασαν τον πατέρα τους νωρίς. Εικοσιπέντε χρόνων η μάνα όταν έμεινε χήρα με τον Χριστόφορο μωρό ακόμα. Ναυτικός ο άντρας της. Τρία ταξίδια πρόλαβε, κι έκανε με τη Ρηνιώ και από ένα παιδί ενδιάμεσα. Στο τέταρτο πνίγηκε κι άφησε τη μικροαγορομάνα χήρα να τα βγάλει πέρα. Δεν ξανακοίταξε άλλον η Ρηνιώ παρά μόνο τ’αγόρια της τον Αρχοντή,τον Νικολή και τον Χριστόφορο και ο μικρός ο πιο ήσυχος απ’ όλους. Πιο ήσυχος κι απ’τη σιωπή. Πήρε θαρρείς τους λυγμούς της μάνας με το γάλα κι έπνιξε ο,τι κλάμα δικό του κι αν είχε. Είχε ένα πρόσωπο στρογγυλό κι άσπρο. Εκείνο το άσπρο της χλωμάδας που το τόνιζαν τα σκούρα κατσαρά του μαλλιά και τα μεγάλα μάτια του. Όμορφος ο μικρός Χριστόφορος μα ακόμα πιο όμορφος ο μεγάλος Χριστόφορος που είχε προσθέσει στο στόμα του έν’ απαλό χαμόγελο και μόνο γλυκούς λόγους. Γλυκόλαλος και ταλαντούχος ο μικρός. Της τέχνης πλάσμα και του Θεού. Ξεχωριστός κι ασύνδετος με τους δύο αδερφούς. Τρυφερός κι ευαίσθητος ο μικρός,”κλασσικά αγόρια” τα μεγάλα, της μπάλας και του κυνηγητού Φευγάτα τα μεγάλα και κοντά στη μάνα το μικρό. Δυο τρυφεράδες αγκαλιά μάνα και Χριστόφορος. Ευγενική και ταπεινή η Ρηνιώ, δίδαξε ήθος κι αγάπη στα παιδιά της. Μα ο Χριστόφορος είχε κι άλλες ευλογίες.

  • Ημερολόγιο

    Μικρές ιστορίες της Λίας Καραγιαννοπούλου : 1.”Σπύρος”.

    Η καλλιτέχνης και συγγραφέας Λία Καραγιαννοπούλου θα παρουσιάσει στους Blog-busters μια σειρά από ιστορίες…Ο “Σπύρος” είναι η πρώτη ιστορία που δημοσιεύουμε.


    Πώς βρέθηκε καθισμένος στο παγκάκι ούτε που θυμόταν! Σαν να τον «πέταξε» ο Θεός η κι ο διάβολος ακόμα..εκεί. Αλλά πού ήταν το εκεί; Καθόταν σ’ ένα τσιμεντένιο παγκάκι κι είχε εμπρός του τη θάλασσα. Έστριψε το σώμα του προς τα αριστερά κι άρχισε να κοιτά γυρνώντας το σιγά σιγά τριγύρω. Γνώριμο το τοπίο…Άρχισαν οι εικόνες να γίνονται καθαρές και οικείες. Δεξιά του το Πασαλιμάνι, στο βάθος λίγο πιο αριστερά η Πειραϊκή, μπροστά του η θάλασσα κι αριστερά η Καστέλα. Ήταν εκεί που πήγαινε σχεδόν κάθε φορά που ήθελε να καθαρίσει την ψυχή του και το μυαλό του και τά άπλωνε στη θάλασσα. Πολλές φορές έβαζε και από ένα «θεματάκι του» σε κάθε ένα από τα εκπαιδευτικά βαρκάκια του Ιστιοπλοϊκού ομίλου που έβγαιναν στη θάλασσα εμπρός του και τα αρμένιζε μαζί τους. Πίστευε πώς έτσι γίνονταν πιο ελαφριά τα «βαριά» και λογικό βέβαια. Έπρεπε και τα βαρκάκια να αντέχουν το επιπλέον φορτίο. Ήταν ένα παιχνίδι που είχε φτιάξει με το μυαλό του. Μοίραζε τα όποια προβλήματα σε βαρκάκια και τα άφηνε αφού έβαζε στο κάθε βαρκάκι κάτι που να ξεχωρίζει το ένα από το άλλο. Έτσι, αφού μοίραζε ο,τι είχε να μοιράσει, περίμενε να δει ποιο βαρκάκι έβγαινε πρώτο στ’ ανοιχτά, ποιο δεύτερο ποιο τρίτο….. κι έτσι σημείωνε τις προτεραιότητες για τις λύσεις.

  • Ημερολόγιο

    Επιλογή τα Θρησκευτικά στα σχολεία. Τα παράδοξα…

    Πρόσφατα η αρχή προστασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα έκρινε αντισυνταγματική την αναγραφή του θρησκεύματος και της ιθαγένειας στα στοιχεία που τηρούνται στο σχολείο, στους τίτλους και πιστοποιητικά σπουδών και στο πληροφοριακό σύστημα my school.

    Η απόφαση είναι η 28/2019 και επίσης επιτρέπει από την νέα χρονιά όσοι γονείς δεν επιθυμούν τα παιδιά τους να παρακολουθούν το μάθημα των θρησκευτικών να συμπληρώνουν στα σχετικά έντυπα εγγραφής του μαθητή ότι δεν είναι χριστιανός ορθόδοξος και εξ’ αυτού επικαλείται λόγους θρησκευτικής συνείδησης για την απαλλαγή του από το μάθημα των θρησκευτικών.

  • Ημερολόγιο,  Σκέψεις & Λέξεις

    Τα τατουάζ της ψυχής

    Τα τελευταία χρόνια, τα τατουάζ ή η δερματοστιξία όπως είναι ο ελληνικός όρος, έχει καθιερωθεί στις προτιμήσεις ιδιαίτερα των νέων ανθρώπων. Διάφορα σχέδια και μοτίβα αποτυπώνονται στο δέρμα.

    Πολλοί προτιμούν φράσεις ή «μότο» που τους έχουν βοηθήσει να ξεπεράσουν δύσκολες καταστάσεις στη ζωή τους. Όλοι μας έχουμε τέτοιες φράσεις που έχουν σημαδέψει προσωπικές μας στιγμές και έχουν μείνει χαραγμένες στη ψυχή μας. Για αυτές τις φράσεις θα μιλήσουμε, τα «τατουάζ της ψυχή».

  • Αφιερώματα,  Βιβλιοπροτάσεις,  Ημερολόγιο

    Ζωρζ Σαρή, ένας ανεκτίμητος, λογοτεχνικός θησαυρός!

    Υπάρχουν παιδιά που από μικρή ηλικία λατρεύουν το διάβασμα! Πολλές φορές διατείνομαι πως σε αυτό συμβάλλει η εικόνα του γονέα που διαβάζει στον ελεύθερο χρόνο του, αποτελώντας έτσι το κατάλληλο πρότυπο μίμησης. Ένας ακόμη παράγοντας είναι το έναυσμα- το βιβλίο κλειδί- που θα βρεθεί στα χέρια του παιδιού και θα του ανοίξει τις πόρτες στον κόσμο του φανταστικού και της μυθοπλασίας.

    Τι κι αν έβλεπα τους δικούς μου να διαβάζουν, τι κι αν μου πρότειναν κλασικά βιβλία όπως«Ο Γέρος και η Θάλασσα», «Η καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά», «Τα ψηλά βουνά»… τα ολοκλήρωνα πάντοτε με βαριά καρδιά κι υποχρεωτικό χαρακτήρα.

  • Ημερολόγιο

    Τσιμέντο ή φύση; Διάλεξε τη ζωή που θες, όχι που μπορείς!

    City Vs Nature
    City Vs Nature

    Έχει σκεφτεί κανείς από εσάς πώς θα ήταν μια μέρα να αφήσετε πίσω τη ζωή στην πόλη και να ζήσετε στην επαρχία; Ίσως πολλοί να έχετε κάνει αυτήν την σκέψη, όπως έκανα και εγώ μέχρι που πριν από πέντε χρόνια έκανα το όνειρο μου πραγματικότητα.

    Για να είμαστε ρεαλιστές, βοήθησαν πολλές συγκυρίες και καταστάσεις (π.χ επαγγελματικές) για να πάρει μορφή το όνειρο μου. Γέννημα θρέμμα στον Πειραιά, μου άρεσε η γειτονιά μου αλλά πάντα ήθελα την ομορφιά της φύσης και μιας ζωής με ηρεμία χωρίς καυσαέριο και τσιμέντο ατελείωτο. Ξεκίνησα από την ηλικία των είκοσι περίπου να ψάχνω να αγοράσω μια έκταση εκτός Αττικής. Έψαχνα στην Ακράτα, στον Θεολόγο και σε πολλές άλλες περιοχές. Έτσι λοιπόν, πριν 5 χρόνια, με την προτροπή ενός συναδέλφου του οποίου η μητέρα έμενε εκεί, μετακόμισα στο Ναύπλιο και συγκεκριμένα σε ένα χωριό 5 χιλιόμετρα έξω από το Ναύπλιο, στα Λευκάκια.

  • Ημερολόγιο

    30. Ή αλλιώς τέταρτη δεκαετία.

    Happy Birthday

    Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή….

    Γεννήθηκα το 1989. Με άλλα λόγια λοιπόν και με απλά Μαθηματικά, πλέον είμαι και επίσημα 30 χρονών. Δεν ξέρω αν φταίει η έναρξη της νέας δεκαετίας ή το μηδέν στο τέλος του αριθμού, αλλά στο μυαλό μου τα 30 ήταν πάντα ένας αριθμός αναφοράς, ένα κομβικό σημείο για τη ζωή μου.

    Σε κάθε περίπτωση με κυρίευε ένα άγχος. Γιατί άγχος; Σίγουρα όχι γιατί θεωρώ ότι τα 30 αποτελούν το ηλιακό όριο για να έχει κατασταλάξει κάποιος προσωπικά και επαγγελματικά. Μάλιστα,θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτή η ρευστή πλην ψεύτικη πραγματικότητα αποτελεί μια σχεδόν δογματική στερεοτυπία που βιώνει ο μέσος Έλληνας σε κάθε πέρασμα μιας δεκαετίας. Ωστόσο εξακολουθώ να τρομάζω και μόνο στην ιδέα.

  • Ημερολόγιο

    Υπάρχει «καλή» και «κακή» μουσική;

    Στην προσπάθειά μου να βρω θέμα για το πρώτο μου κείμενο, άρχισα να σκέφτομαι άρθρα με ψαγμένες έννοιες και βαθιά νοήματα για να ιντριγκάρω το κοινό. Ήθελα να κάνω εντυπωσιακή είσοδο βλέπετε! Τελικά σκέφτηκα κάτι πιο απλό και σίγουρα πιο ουσιαστικό. Έβαλα τον εαυτό μου να βρει κάτι που θα ήθελε και ο ίδιος να διαβάσει σε ένα άρθρο σχετικό με την μουσική για να μου είναι πιο οικείο.

    Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό είναι μια απορία που αρκετές φορές έχω αναλύσει μόνος μου, όταν ξαπλώνω στο κρεβάτι και σκέφτομαι διάφορα ακούγοντας τα αγαπημένα μου κομμάτια, μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Υπάρχει τελικά «καλή» και «κακή» μουσική; Υπάρχουν άνθρωποι που αξίζουν συγχαρητηρίων επειδή ακούνε «καλή» μουσική και άλλοι που πρέπει να βασανιστούν με το μαρτύριο της σταγόνας επειδή ακούνε «κακή» μουσική; Αυτό το μυστήριο θα προσπαθήσουμε να διαλευκάνουμε!

error: Content is protected !!