Ταινίες & Σειρές

Ευτυχία, η ταινία-ύμνος στην Ελληνίδα στιχουργό και το λαϊκό τραγούδι!

Από το πρώτο λεπτό που βγήκα από την αίθουσα προβολής, ήθελα να πιάσω χαρτί και μολύβι και να γράψω πολλά γι αυτήν την ταινία! Ένιωσα όμως πως χρειαζόμουν χρόνο να σταλάξει μέσα μου όλο αυτό που είδα και ένιωσα!

Το πορτραίτο της Ευτυχίας Παπαγιανοπούλου στηρίχτηκε στο βιβλίο της εγγονής της, Ρέας Μανέλη. Πέραν από τη γνωριμία με τη σπουδαία Ελληνίδα στιχουργό ήταν ένα μαγευτικό ταξίδι για το ελληνικό λαϊκό τραγούδι!

Θαύμασες το μοναδικό αυτόν τρόπο που η Ευτυχία μετουσίωνε τη ζωή της, τα βιώματα της σε τραγούδι. Με πόσο θάρρος άρπαξε τη ζωή, την ευκαιρία, το όνειρο! Και σε πόσο βάθος αγάπησε, πίστεψε, θρήνησε!

Ο σκηνοθέτης δεν κατέβαλε ουδεμία προσπάθεια να εξιδανικεύσει την Ευτυχία. Την παρουσίασε ρεαλιστικά ανθρώπινη με τα πάθη της, τα λάθη της και όμως τίποτα από τα δυο δεν στέρησε τη λάμψη της, γιατί ακριβώς έτσι ήταν: αυθεντική, ατόφια, καθαρή.

Μια εξαιρετική παραγωγή με έμπειρη σκηνοθεσία και οι ερμηνείες ξεχωριστές μια προς μια. Η Κάτια Γκουλιώνη που υποδύθηκε την Ευτυχία σε νεαρή ηλικία ήταν η μεγάλη έκπληξη της ταινίας. Φόρεσε το δυναμισμό της Ευτυχίας τόσο εύστοχα ενώ κορυφαία στιγμή της ερμηνεία της ήταν η κραυγή: ” Μάνα μου!” Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη αξιοπρεπής και αγέρωχη ενώ ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης μελιστάλαχτος, κατευναστικός, αρσενικό παλιάς κοπής. Με ξάφνιασε ευχάριστα το πέρασμα γνωστών ανθρώπων της εποχής που συνδέθηκαν με την Ευτυχία όπως του Χατζιδάκι, του Ζαμπέτα, του Χιώτη, της Κοτοπούλη… Εύστοχες οι επιλογές των ηθοποιών οι οποίοι δε τους υποδύθηκαν με ακρίβεια στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους!

Αυτό που μου έμεινε από την ταινία είναι η ανάγκη μου να φωνάξω πως οι στίχοι της Ευτυχίας δε διαφέρουν από καλογραμμένα ποιήματα. Τι κι αν δε συνοδεύονται από πιάνο και βιολί αλλά από μπουζούκι και μπαγλαμά, δε στερούνται διόλου της αίγλης και του νοήματος. Θέλω ακόμη να φωνάξω υπέρ της διαχρονικότητας των στίχων της και του πόνου που έκρυβε η πένα της! Κάτι που αρχίζει να εκλείπει ή να αποδοκιμάζεται απ’ όσους θεωρούν τη λαϊκή μουσική ή τα παλαιότερα τραγούδια ξεπερασμένα! Τα τραγούδια αυτά είχαν ψυχή και μπορούν να τα αισθανθούν όσοι ξέρουν να νιώθουν.

Φιλοσόφησε τη ζωή και την έκρυψε σε 5 στίχους…αν δεν λέγεται αυτό ποίηση…τότε τι;

“Δυο πόρτες έχει η ζωή
άνοιξα μια και μπήκα
σεργιάνισα ένα πρωινό
κι ώσπου να ‘ρθει το δειλινό
από την άλλη βγήκα”

Άννα Σιμιτσοπούλου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

error: Content is protected !!