Βιβλιοπροτάσεις

O ιππότης με τη σκουριασμένη πανοπλία.

Οδοιπορικό στο Λιτόχωρο μια χειμωνιάτικη μέρα… στο πίσω κάθισμα, η ώρα δεν περνάει και ξετρυπώνω από την τσάντα μου ένα μικρό, ροζ βιβλίο με μια ωραία, σχεδόν παιδική, φιγούρα ενός ιππότη να κοσμεί το εξώφυλλο:

“Ο Ιππότης  με τη σκουριασμένη πανοπλία”, ένα βιβλίο για μικρούς και μεγάλους.

Ας ξεκινήσουμε τη λογοτεχνική μας ξενάγηση από τον τίτλο :

Ποιος είναι ο ιππότης: Ο καθένας από εμάς που μπορεί να είναι έτοιμος να χυθεί στη μάχη να υπερασπιστεί, να διεκδικήσει… τόσο έτοιμος που με άγνοια κινδύνου κάνει τον πόλεμο δεύτερη φύση του.

Τι συμβολίζει η πανοπλία:  Μπροστά στις ρεαλιστικές και συναισθηματικές κακουχίες της καθημερινής μάχης θωρακιζόμαστε πίσω από ένα σκληρό προσωπείο έτσι ώστε να μείνουμε αλώβητοι. Οχυρωνόμαστε πίσω από το παγωμένα, σφιγμένα συναισθήματα προκειμένου να μην πληγωθούμε και χάνουμε την ευκαιρία να νιώσουμε, να αφεθούμε, να ζήσουμε.

Γιατί είναι σκουριασμένη: Οι παγιωμένες αντιλήψεις χρόνων μας κάνουν να χάνουμε την πλαστικότητα μας, την ευλυγισία μας στις συναισθηματικές ανάγκες τόσο τις δικές μας όσο και των άλλων. Αντιλήψεις που δε χωρούν στο σήμερα, είναι βαρίδια του χθες που μας βουλιάζουν σε επίπονες αναμνήσεις, μας πληγώνουν και σκουριάζουν το βλέμμα μας και την καρδιά μας.

 Ο ήρωας μας, ο ιππότης με την σκουριασμένη πανοπλία μετά από πολλές κι ένδοξες μάχες ανακάλυψε πως αν και φημισμένος ιππότης η γυναίκα του και το παιδί του δεν τον αναγνωρίζουν μιας και έχουν να δουν το πρόσωπό του χρόνια. Πάει καιρός από τότε που τον άγγιξαν για τελευταία φορά και ένιωσαν τη ζεστασιά της αγκαλιάς του, αφού δε βγάζει ποτέ την πανοπλία του. Όταν συνειδητοποίησε τις χαμένες στιγμές στοργής και τρυφερότητας, αποφάσισε να αποχωριστεί αυτό το πάλαι ποτέ αδιαπέραστο μεταλλικό τοίχος που είχε θέσει ανάμεσά τους, όμως ήταν αδύνατο!

Μετά από πολλαπλές συναισθηματικές συγκρούσεις ξεκινά το μεγάλο ταξίδι του με σκοπό να βρει τον άνθρωπο που θα τον βοηθήσει να ξεφορτωθεί την σκουριασμένη του πανοπλία.

Αυτό το βιβλίο αφορά όλους εμάς που ριχνόμαστε καθημερινά στη μάχη γιατί έτσι μάθαμε να κάνουμε από παιδιά είτε από φόβο μην πληγωθούμε είτε από ανάγκη να επιβεβαιώνουμε την αξία μας μιας και δε λάβαμε ποτέ την αναγνώριση που θα θέλαμε στην κατάλληλη ηλικία. Ο ιππότης γίνεται συνοδοιπόρος σ’ ένα εσωτερικό ταξίδι αυτογνωσίας κι αυτοεκτίμησης. Μέσα από τις δικά του παιδικά τραύματα, εμπειρίες και βιώματα μας βοηθά να βρούμε το κίνητρο και τον τρόπο να αποτινάξουμε τις αλυσίδες του παρελθόντος που σκουριασμένες πια μας κρατούν δέσμιους αμυντικών συμπεριφορών που δε χρειαζόμαστε πια.

Το πιο σημαντικό είδος αγάπης είναι εκείνο της άνευ όρων προς τον εαυτό μας που δεν έχει βέβαια  τίποτα να ταιριάξει με τον εγωισμό και τον εγωκεντρισμό.

Αν αγαπάμε και στηρίζουμε τον εαυτό μας, μόνο τότε μπορούμε να αποτελέσουμε γνήσια πηγή αλτρουισμού και κάθε είδος αγάπης που θα αναπτύξουμε (συντροφική, φιλική, μητρική/πατρική) μπορεί να είναι υγιής κι όχι καταχρηστική, εγωιστική…

Καλό ταξίδι στα μονοπάτια του ασυνειδήτου που θα φωτίσουν από εδώ και στο εξής καθετί συνειδητό στη ζωή σας!

Άννα Σιμιτσοπούλου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

error: Content is protected !!