Ταινίες & Σειρές

Toy Story 4. “Στο άπειρο κι ακόμα παραπέρα!”

Toy Story 4. "Στο άπειρο κι ακόμα παραπέρα!"
Toy Story 4. “Στο άπειρο κι ακόμα παραπέρα!”

Απρίλιος 1995, οι γονείς μου με πήγαν στο σινεμά, να παρακολουθήσω το Toy Story. Η πρώτη μου ταινία με παιχνίδια που ζωντανεύουν, μιλούν, νιώθουν.

Ιούνιος 2019, βρέθηκα στην πρεμιέρα του Toy Story 4 για να δω τι άλλο μπορώ να τοποθετήσω με ευλάβεια στις αποσκευές της ζωής μου. Ξέρετε, λένε πως μια καλή παιδική ταινία μπορεί εξίσου να κερδίσει και να συναρπάσει κι έναν ενήλικα!

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή …

Δε σας κρύβω ότι αυτή η ταινία με επηρέασε πολύ ως παιδί. Μέσα από μια άρτια δομημένη πλοκή και εικόνες που γεννούσαν πολλές σκέψεις, κατάφερε να με κερδίσει και να με πείσει πως τα παιχνίδια έχουν συναισθήματα! Και παρόλο που ως ενήλικας ξέρω πως αυτό δεν ισχύει θα σας πω πως με βοήθησε πολύ να βλέπω με μια άλλη ματιά τα αγαθά που μου προσέφεραν οι δικοί μου. Έτσι δεν κακομεταχειρίστηκα κανένα μου παιχνίδι ή βιβλίο! Ακόμη, κι αν από λάθος έπεφτε κάποιο παιχνίδι κάτω, ένιωθα ότι το πλήγωνα. Δεν ήθελα με τίποτα να είμαι σαν εκείνο το παιδί της πρώτης ταινίας που κατέστρεφε τα παιχνίδια του. Ήθελα να δείξω αγάπη και σεβασμό αντάξια της διασκέδασης και της παρέας που προσέφεραν. Για όσους εύλογα σκεφτούν: ” Μήπως προάγει την αγάπη για την ύλη;”τουναντίον θα σας πω, η ταινία αυτή προάγει την ανάγκη για μοίρασμα. Μεγαλώνοντας, κάτι που για μένα δεν είναι αναγκαίο, μπορώ να το χαρίσω σε κάποιον για τον οποίο θα έχει περισσότερη σημασία!

Ανά τα χρόνια, η σειρά ταινιών Toy Story με έχει τροφοδοτήσει με θετικά μηνύματα. Οι σχέσεις ανάμεσα στα παιχνίδια μου δίδαξε τη δύναμη της φιλίας και της ομαδικότητας. Ακόμη κι οι ήρωες που είχαν τον άχαρο ρόλο των κακών μου έμαθαν κάτι… πως πίσω από μια κακή πράξη κρύβεται ένας ήρωας που βίωσε κάτι δύσκολο, δεν μπόρεσε να το αντιπαλέψει και τελικά έχασε τον δρόμο του.

Ο Woody και ο Buzz είναι φίλοι μου από τα παλιά. Χαίρομαι που υπάρχουν ακόμη ταινίες που προβάλλουν τη σημασία ύπαρξης χρόνου για παιχνίδι σε μια εποχή που τα παιδιά επιδίδονται σε ένα αγώνα σχολικών και εξωσχολικών δραστηριοτήτων χάνοντας την πολυτέλεια ώρας για παιχνίδι και ξενοιασιά.

Φαίνεται ακόμη πόσο σημαντικό είναι το παιδί να μάθει να σέβεται και να προσέχει τα παιχνίδια του (τα αντικείμενα του), να αφήνει ελεύθερη τη φαντασία του και να σκαρφίζεται δικά παιχνίδια μα κυρίως να δημιουργεί αναμνήσεις και συναισθήματα με τη βοήθεια αυτών…. να έχει ένα αγαπημένο παιχνίδι και να του κρατάει συντροφιά όποτε φοβάται, χαίρεται, λυπάται, να το αγκαλιάζει το βράδυ για να κοιμηθεί και να του δίνει κουράγιο στα δύσκολα. Μια πολύ ζεστή εικόνα που ζωντανεύει μέσα από τη μεγάλη οθόνη και σε πείσμα των τωρινών καιρών φαίνεται το ιδανικό αντιστάθμισμα στο κρύο άγγιγμα της σύγχρονης παιχνιδομηχανής.

Ο Woody και ο Buzz μας προσκαλούν σε μια νέα περιπέτεια και μας αποχαιρετούν με μιαν αναπάντεχη ανατροπή και συνάμα συγκινητική. Όσα χρόνια κι αν περάσουν θα χαϊδεύω απαλά τα παιχνίδια μου στο κεφάλι και θα τους ψιθυρίζω κρυφά: “Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα”

Άννα Σιμιτσοπούλου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

error: Content is protected !!